والا من سر از کار بلاگیکس در نیاوردم .
هنوزم میگم که من بیان رو دوست داشتم و کاشکی که بیان بسته نمی شد .
همه چیز رو روال خودش بود . وقتی ستاره ای روشن می شد ، متوجه می شدی که اون فرد مورد نظرت ، یک مطلب جدید گذاشته .
در پاسخ به نظراتت ، یک سربرگ بود که بلافاصله متوجه می شدی که در پاسخ به نظرت ، اون نویسنده هم یک نظر گذاشته یا پاسخ داده .
اینجا همه چیز مبهم هست .
کاش بیان برگرده یا یک بلاگ در حد بیان ظهور کنه .
از بلاگیکس خوشم نمیاد . ولی فعلا باهاش سر می کنم .
در طی یک ساعت گذشته ، نمادهای اهرمی مثل : اهرم - توان - شتاب - موج - کلید و ... که صف فروش بودن ، توسط منابع صندوق تثبیت از صف فروش جمعشون کردن .
قبلا گفتم که منابع صندوق ، محدود هست و هر روز یک سری از نمادها را حمایت می کنن و توان این که همه ی نمادها رو حمایت کنند ، ندارند .
و همچنین قبلا گفتم که این حمایت شاید دو سه روز دیگه ادامه پیدا کنه و بعدش افراد حرفه ای سریع خالی می کنند و حقوقی ها هم شروع به خالی کردن می کنند ، هر چند گفتن تا 15 خرداد در سمت فروش نباشن ، ولی حقوقی ها بلدن چیکار کنند .
فرصت خوبی برای فرار از بازار سهام بورس پیش اومده .
کسی عقل داشته باشه ، نمیاد پولش رو بذاره جایی که 80 روز قفل باشه و نتونه ازش استفاده کنه .
مثلا اگر کسی تو این 80 روز به پول احتیاج داشته و فقط هم توی این سهام ها پول داشته ، بدبخت شده . شاید خیلی از موقعیت ها مثل نام نویسی برای خودرو و یا چیزای دیگه رو به خاطر همین قفل شدگی از دست داده باشه .
بعد از حدود 80 روز ، معاملات بازار سهام بازگشایی شد .
طبق پیش بینی ها ، صندوق های تثبیت زیر بازر رو گرفتن تا سقوط نکنه .
به حقوقی ها و بازارگردان ها هم گفتن که تا 15 خرداد فقط در سمت خرید می تونند باشند .
برای کسانی که از قبل با بازار بورس آشنا هستند که هیچی .
اونایی که آشنا نیستن ، بدونن که منابع صندوق ها خیلی کم هست و تا چند روز دیگه منابع تموم میشن . همچنین چون روز اول بود ، نمی خواستن بازار سهام قفل صف فروش بشه و جلوی آمریکا و اسرائیل ، مایه سرافکندگی بشه . بنابراین با تمام قوا سعی کردن زیر بازار رو بگیرن .
صندوق ها ی تثبیت هم چون منابع کمی دارن ، میرن سراغ سهم های شاخص ساز ، زیر اونا رو میگیرن که از لحاظ شاخص کل ، بتونن یک شاخص کل جعلی مثبت بسازن .
مثل نماد " فملی " ملی مس ایران
خلاصه این که :
بعد از چند روز که منابع تموم بشه و صبر حقوقی ها و بازارگردان ها تموم بشه ، احتمالا سقوط بازار بورس حتمی هست.
با توجه به این که برای اولین بار ، به صورت علنی ، شرکت های فولادی و پتروشیمی مورد هدف قرار گرفتن و بخشی از آن ها منهدم گردیده ، این ریسک همچنان برای بقیه نمادهای بازار ، برقرار هست .
ممکنه کارخانه های فولاد دیگه و پتروشیمی های دیگه و کارخانه های سیمان و حتی مخابرات و .... مورد هدف قرار بگیرند .
الان دیگه سابقه اش هم موجود هست .
قبلا هیچ سابقه ای نبود و فقط حرفش بود . ولی الان سابقه هم داره .
بنابراین توصیه میشه در یک بالا زدن سهم ها ، بفروشید و از بازار سهام فرار کنید .
***********************************************************************
اما وضعیت دلار ( تتر )
با توجه به این که امسال خود دولت حداقل حقوق ها را 60 درصد بیشتر کرد و موج گرانی جدید را خود دولت با این کارش که به ظاهر جهت حمایت از کارگرها انجام داد ، به راه انداخت ، احتمالا سال 1405 همراه با تورم 80 تا 100 درصد باشه .
دلار را اگر در انتهای سال 1404 حدود 170000 تومن در نظر بگیرم و اگر تورم را حدود 75 درصد هم در نظر بگیریم و تورم امریکا را هم در بدبینانه ترین حالت ، 5 درصد در نظر بگیریم ، اختلاف تورم ایران با آمریکا میشه حدود 70 درصد .
بنابراین در انتهای سال 1405 یعنی در بازه ی زمانی دی تا اسفند 1405 ، دلار حدود 290000 تومان خواهد رسید .
مگر این که یک صلح نیم بندی انجام بگیرد .
*********************************************************************
معمولا 4 ماه اول هر سال ، بازار طلا تقریبا آروم هست و از اواخر تابستان بازار شروع می کنه به روند افزایش و در اواخر پاییز و اوایل تا اواسط زمستان ، بازار افزایشی هست .
*********************************************************************
بازار های سهام دنیا و انس طلا هم تا وقتی خطر جنگ با ایران و بسته شدن تنگه هرمز هست ، آنچنان بالایی نمی زنه .
********************************************************************
بازار رمز ارزها هم چون فعلا ترامپ درگیر جنگ با ایران هست و در شرایط ریسک ، سرمایه گذارها از بازارهای پُر ریسک مثل رمز ارزها فراری هستند ، در همین حول و حوش قیمت ها باقی خواهد ماند .
به خصوص این که بیت کوین با مقاومت بسیار سر سخت 81000 دلار درگیر هست . تا وقتی این مقاومت را پرقدرت رو به بالا نشکنه ، اصلا فکر بالا زدن رمز ارزها رو از سر بیرون کنید .
*******************************************************************
بازار املاک ، احتمالا بالایی میزنه . ولی چون فروش ملک در بازار فعلی به دلیل قدرت پائین خرید مردم ، سخت هست ، مثل سال های قبل ، خیلی داغ نیست .
مردم فقط برای مصرف شخصی ملک میخرن . بنابراین سرمایه گذارها فقط آپارتمان های کوچک متراژ 50 تا 60 متری را مد نظر قرار بدن .
همچنین تورم ناشی از دستمزدها و مصالح و لوازم مورد نیاز . اینا خیلی مراقب باشید که تو پاچه اتون نره .
ی چیزی بسازید و بعدش روی دستتون بمونه و مجبور بشید به قیمتی بفروشید که وقتی حسابش می کنید می بینید در رقابت با تورم ، شکست خوردید .
*******************************************************************
هیچ گونه توصیه به خرید و فروش ندادم . فقط از تجربیاتم گفتم . مسئولیت هر گونه معامله ی شما تماما بر عهده ی خودتون هست و خودتون تحقیق و بررسی کنید .
امروز بعد از ظهر سوار اتوبوس خط واحد شده بودم . منطقه مسکونی ما تقریبا مقداری از مرکز شهر فاصله داره و تقریبا حالت باغ ویلا داره . ساختمان های ویلایی بزرگ در زمین های خیلی بزرگ چند هزار متری با باغ و باغچه و استخر .
داشتم با اتوبوس خط واحد می اومدم خونه .
نرسیده به ایستگاه خونه ، بلند شدم رفتم جلو و به راننده گفتم ایستگاه می خوام پیاده بشم .
ولی نمی دونم چرا راننده متوجه نشد و به راه خودش ادامه داد . منم دوباره بهش گفتم . بعد از کلی سر و صدا کردن آخرش چند ایستگاه اونورتر خونه ی ما نگه داشت .
منم شروع کردم به سر و صدا که چرا نگه نداشتی ؟ اونم می گفت که بهم نگفتی که نگه دار .
منم گفتم : بنده خدا من اومدم جلو چند بار بهت گفتم که نگه دار . بازم می گی که من خبرت نکردم .
خلاصه یهو دیدم داداشمم اومد روی صندلی ردیف جلو نشست و گفت :
راست میگه دیگه . چند بار قبل ایستگاه بهت گفته بود که نگه داری .
راننده گفت : تو دیگه کی هستی ؟ منم گفتم داداشم هست .
بعد شروع کردیم به گلاویز شدن با راننده .
راننده جیغ ویغ می کرد . همینجوری از داخل اتوبوس اومدیم بیرون .
تو پیاده رو با راننده گلاویز بودم . کنار پیاده رو یک زمین نیمه ساز بود . درگیری رو کشوندم به زمین نیمه ساز .
بعدش یک مشت حواله ی چونه ی راننده کردم .
راننده گُه گیجه گرفت و دور خودش پیچید و بیشتر جیغ ویغ می کرد .
گفت منو زدی هان ؟ حالا وایسا . دیدم دست کرد توی جیب شلوارش موبایلش رو درآورد و گفت : حالا زنگ می زنم به 110
منم گفتم : به جهنم زنگ بزن ببینم چه گوهی می خوای بخوری :)
خلاصه دیدم شماره گرفت . منم امونش ندادم و اومدم که گوشی رو از دستش بگیرم . اونم دستش رو کِش می داد که دست من به گوشی نرسه .
صدای کاربر پلیس 110 از گوشی شنیده می شد که داشت می گفت : بفرمائید .
من دیگه هر جوری بود تونستم گوشی رو از چنگش در بیارم و تماس رو قطع کردم .
بعد دیدم این راننده داره کولی بازی در میاره . سر و صدا راه انداخته : آی گوشیم رو دزدید . آی گوشیم رو دزدید .
منم پا گذاشتم به فرار . تند تند می دویدم . دیگه پشت سرم رو نگاه نکردم .
سعی کردم بندازم تو یکی از کوچه های فرعی که به بلوار اصلی می خورد . تا اینجوری خودم رو گم کنم .
تو کوچه فرعی رفتم و مراقب بودم از کوچه های دیگه این راننده با پلیس نیاد راهم رو ببنده .
همینجوری تند تند می دوید م .
ی دفعه ای دیدم رسیدم به قبرستان یک امامزاده . یک عده سر قبرها بودن . یک عده داشتن برای متوفی روضه می خوندن .
وارد قبرستون شدم و از اون طرف قبرستون در اومدم .
ی کمی ترسیده بودم . گفتم به داداشم زنگ بزنم .
تو همین حال که داشتم می رفتم ، به ی کوچه تنگ و تاریک رسیدم .
ی دفعه ای دیدم چند نفر همراهم شدن . ی دختر هم باهاشون بود .
اول محلشون نذاشتم . ولی قیافه های خطری داشتن .
بعد به یکی شون گفتم : شماها دیگه کی هستید افتادید دنبال من و همراهم دارید می آئید ؟
دختره گفت : داریم می بریمت که با من حال کنی دیگه :) !!!!
من تعجب کرده بودم . گفتم : بابا ولمون کنید دیگه شما هم :)
خلاصه دیگه نفهمیدم چی شد که وارد ی خونه ی حیاط دار درب و داغون شدیم .
دختره اومد من رو برد تو ی اتاق تقریبا بزرگ .
وارد اتاق شدیم . چند نفر روی زمین داخل اتاق خواب بودن .
دختره با لِنگ پاش ، به کون و کمر اینا می زد و می گفت : پاشید گمشید بیرون . اینجا کار داریم .
ی دفعه ای اینایی که خوابیده بودن ، کم کم بیدار شدن . یکیشون از زیر چادرشبی که روش کشیده بود ، ی سرنگ درآورد و شروع کرد به داخل دستش مواد تزریق کردن .
یکی دیگه پتوی روش رو زد کنار و بدن چاقالوی پشمالوش پیدا شد . بعدش سرنگی رو که توی دستش داشت رو همینجوری می زد به سینه اش . چند جای سینه اش زد .
تا اومدم به خودم بیام ، نمی دونم چی شد که دیدم ی سرنگ هم دست من هست .
خلاصه دیدیدم که اوضاع خیلی خیطه و بد جایی افتادیم .
اومدم بیرون توی حیاط . یک نفر اون گوشه ی حیاط نشسته بود .
من رو دید ، شروع کرد به درد دل کردن . که نمی دونم زندگی این مشکلات رو داره و اینجور شده و اونجور شده .
منم گفتم : کافیه نیت خالص داشته باشی . کافیه آدم بد ذاتی نباشی و هر کاری می کنی ، نیتت پاک باشه . اونوقت ببین چجوری خدا کمکت می کنه .
بعد بهش گفتم :
هر کاری داشته باشی و هر سوالی داشته باشی ، من در خدمتت هستم . من هر چیزی رو که بپرسی می تونم جوابت بدم .
مثل هوش مصنوعی گراک که من خیلی باهاش حال می کردم و متاسفانه فعلا به خاطر بستن اینترنت ، در دسترسم نیست .
ناگهان از خواب بیدار شدم و متوجه شدم که همه ی این ها خواب بوده . :) :) :)
*************************************************************************************************************************************
دوستانی که من رو نمی شناسن ی شرحی بدم .
من توی وبلاگ بیان ، کلا یک صفحه ی مستقل برای خواب هام گذاشته بودم .
دوستان ، من خواب هایی که می بینم ، خواب های صادقه هست . یعنی برخی خواب هام بی برو برگرد و بدون کم و کاست ، بعد از چند وقت در دنیای واقعی اتفاق می افته .
مثلا من قبل از حودث دی ماه ، خواب جنگ دیدم و هواپیماهایی که روی آسمان ایران دیده می شدن و سقوط هواپیماها .
اینا رو توی وبلاگی که در بیان داشتم ، یکی دو هفته قبل از شروع حوادث دی ، توی وبلاگم نوشته بودم .
شهادت امام خامنه ای رو هم من چند هفته قبلش به خواب دیده بودم و توی خواب دیدم که برای اولین بار امام خامنه ای اومده خونه ی ما و من دارم ازش پذیرایی می کنم و بقیه ماجرا که حالا اینجا ، جای گفتنش نیست .
یا چند سال پیش ، تصادف کردن مادرم رو حدود 10 روز قبلش توی خواب دیده بودم و توسط پدرم بهم گفته شده بود .
خلاصه می خواستم بگم که خواب هام رو خودم متوجه میشم کدومش رویای صادقه هست و کدومش مطلبی درش نهفته هست و کدومش چرت و پرت هست .
********************************************************************************************************************************************
من فعلا خاطرات سفر تایلند رو دیگه منتشر نمی کنم .
چون زیاد با بلاگیکس حال نمی کنم .
می خوام منتظر بشم که دوباره اینترنت وصل بشه . اما امیدها هم کمرنگ شده . با اومدن اینترنت پرو .
خب اگر قرار بود اینترنت به حالت قبل از جنگ برگرده که مرض نداشتن اینترنت پرو رو راه بندازن .
برای ما اعضا نظام مهندسی هم پیامک اومده که شما مشمول اینترنت پرو شده اید و حدود 2 میلیون تومن پول بدید با 50 گیگ حجم هدیه .
من که نگرفتم . چون ظلم هست . اینترنت باید برای همه باز بشه .
خاطرات تایلند رو دیگه ادامه نمی دم چون می خوام ی جای درست حسابی بنویسم و با عکس باید باشه تا حال و هواش رو درک کنید و مثلا لینگ گوگل مپ بذارم روش کلیک کنید بدونید کجاها رفتم .
بلاگیکس برام ی خونه ی موقت هست .
*******************************************************************************************************************************************
خب زیاد پر حرفی کردم . فعلا خدانگهدار
ی مستاجر داریم . مغازه رو بهش اجاره دادم .
دیروز رفته بودم در مغازه با مستاجرمون کار داشتم . نبودش . اما شاگردش که یک جوان افغانی هست ، تو مغازه بود .
شغل این مستاجر ما هم تقریبا یک شغل تفننی هست و زیاد ضروری مردم نیست .
خلاصه این شاگرد افغانی شروع کرد به این که دیگه تابستون شده و مشتری ها کم شدن و این حرفا .
منم گفتم علاوه بر این که تابستون شده و روی فروش تاثیر منفی داره ، گرونی هم زیاد شده . الان اکثر مردم ، پولی رو که در میارن ، اول خرج خورد و خوراکشون می کنند و بعدش سلامت و درمان و بعدش پوشاک و خلاصه خرج چیزای ضروری می کنن و بعدش اگر پولی اضافه آوردن شاید خرج تفریح و کارهای تفننی بکنند .
این افغانی هم گفت : نه بابا . اتفاقا مردم دارن خیلی پولدار میشن . مثلا دیروز ی بنده خدایی اینجا بوده ، پراید خریده بوده 300 میلیون الان شده 1 میلیارد . می گفت دارم ماشین 1 میلیاردی سوار می شم .
می گفت : خود من ماشینم بوده اینقدر ، الان شده اینقدر . می تونم برم ماشینم رو بفروشم مثلا 500 میلیون . بعد برم ماشین بخرم 300 میلیون و اون 200 میلیون رو خرج کنم .
بهش گفتم : خب وقتی می خوای ماشین 300 میلیونی رو بخری ، آیا همون کیفیت ماشین 500 میلیونی خودت رو بهت می دن ؟ گفت : بابا فرقی نمی کنه که . ماشین ، ماشینه دیگه .
گفتم : خب ماشین خودت نو هست . بری ماشین کهنه بخری که اول خرج و مخارجش هست . هر روز باید تو تعمیرگاه باشی .
گفت : نه آقا فرقی نداره .
خلاصه دیدم ، اصلا از قضیه خیلی پرت هست .
بهش گفتم : فرض کن این موبایل من . من برم در مغازه بگم این رو چند میخری . مثلا بگن 40 میلیون . منم به قیمت 40 میلیون بفروشم .
بعد از مغازه بیام بیرون و ظرف یک دقیقه ، پشیمون بشم . دوباره برگردم در همون مغازه و بگم من موبایلم رو می خوام . این مغازه دار ، این موبایل من رو بهم چند می فروشه ؟
جواب نداد . بهش گفتم : خب مسلمه که ممکنه 42 میلیون یا 45 میلیون بهم بفروشه . همون موبایل خودم رو . یا خیلی انصاف داشته باشه ، همون 40 میلیون که خریده ، بهم بفروشه .
گفت : خب مجبور نیستی همون موبایل رو بخری . میری یک موبایل کهنه میخری .
گفتم : ببین شما داری تو این حرفی که زدی که مردم دارن پولدار میشن ، ی شرط گذاشتی . شرطت اینه که مردم برن جنس کهنه تر بخرن .
گفتم : شما اگر تونستی ، همون چیزی رو که داری ، با همون کیفیت و همون کارایی و همون دوام در طول مدت زمان استفاده ، با قیمت کمتر بخری ، اونوقت حرفت درسته که مردم وقتی گرونی میشه ، پولدار میشن .
از این بحث ها بگذریم .
یادمه از وقتی تحریم ها جدی اعمال شدند و کاهش ارزش پول ملی شدید شد ، یک عده مردم فکر می کنند ، با گرون شدن اجناسی که دارن ، پولدار شده اند و حس پولدار شدن به یک عده دست داد .
آقا یک چیز کلی بگم . شما اگر یک ماشین داشتی ، تونستی تو شرایط تورمی ، دوتاش کنی و یا مثلا 100 گرم طلا داشتی تونستی ، 110 گرم ش کنی ، اینجوری پولدار شدی ، وگرنه ، در صورتی همون اجناس رو داشته باشی ، صرفا فقط حفظ سرمایه کردی .
پس وقتی ثروتت رو از طریق تعداد یا وزن و یا مساحت و ... افزایش دادی ، افزایش سرمایه اتفاق افتاده .
اگر همون جنس با همون وزن و تعداد و مساحت رو داری ، صرفا حفظ سرمایه کردی .
اگر ریال رو تبدیل به طلا و دلار و ملک و .. نکنی و توی بانک بذاری ، کاهش سرمایه داشتی .
گفتم این مطلب رو روشن کنم . چون دیدم که یک عده ای هر چند محدود ، مثل این افغانی فکر می کنند .
پاتایا - شهر همیشه بیدار - شهر زنان
بهنام توضیح های تورها رو داد . چند تا دیگه از ایرانی های دیگه هم توی لابی هتل بودن . حس می کردم ی جوری من رو نگاه می کنند . چون مثلا به بهنام گفته بودم اهل مشروب و این چیزا نیستم .
شاید پیش خودشون می گفتن این یارو پس اینجا چیکار می کنه که دنبال حال و هول نیست !
بهنام گفت بیا ی دور با موتور ببرمت شهر رو نشونت بدم . موقعی که داشت بلند میشد ، خودکارش افتاد . رفتم کنار موتورش و خودکارش رو بهش دادم . ی کم راجع به خودش توضیح داد . الان تقریبا شاید برخی مواردش یادم رفته باشه . ولی یادمه می گفت که : من از اولش که از ایران بیرون اومدم ، تایلند نیومدم . اولش رفته بودم ژاپن . می گفت که زن ژاپنی داره و زبان ژاپنی را بیشتر از زبان تایلندی بلد هست . حالا یادم نیست توضیح داد که چی شده اومده بود تایلند و یا نه . می گفت خونم همین دور و برها هست .
یادمه یکی از بچه ها می گفت که بهنام و برادرش میرن از چین پوشاک میارن تایلند .
خلاصه سوار موتورش شدم . شروع کرد به گردش توی شهر . بعد بهم گفت : ی پاتایا هست و ی داش بهنام . داش بهنام هر کسی رو سوار موتورش نمی کنه ها . ی کم از ترس و استرسی که داشتم ، کم شده بود . تازه داشت ، ی مقدار تایلندی و شهر رو بیشتر می دیدم . از یکی از خیابان ها عبور کردیم . بهم گفت که شبا که می خوای بری واکینگ استریت ، از این طرف برو .
بعد رسیدیم به خیابان دوم . بهم گفت : دلارهات رو میخوای تبدیل کنی ، از این دکه ها که دو تا علامت T زرد رنگ روی هم داره ، انجام بده .
خرید میخوای بکنی از فروشگاه های : سون الون 711 و فمیلی مارت family mart
من رو کنار یکی از این صرافی ها پیاده کرد و گفت اینجا دلارت رو تبدیل کن . گفت : فعلا 100 دلار کافیه . بعدشم خودش دیگه رفت .
اینجا اولین برخورد من با یک تایلندی بود . ی دکه ی کوچک بود که ی خانوم توش بود . منم دلارهام توی کیفی که مادرم داده بود و برای مراسم حج بود ، زیر پیراهنم قایم کرده بودم .
یادمه اومدم جلوی دکه و تقریبا همزمان با من ی مرد اروپایی تقریبا مسن با موهای بور هم داشت میومد جلوی دکه . من زودتر رسیدم و دست کردم از زیر پیراهنم ، کیف دلارها رو آوردم بیرون . این یارو اروپائیه ، هاج و واج مونده بود داشت من رو نگاه می کرد . انگاری که جن دیده باشه . تو دلم گفتم : حاجی کجاش رو دیدی . من ایرانی م . نمی ذارم پولامو کسی بدزده . تازه شانس آوردی توی جیب شرتم پولام نیست . وگرنه همین جا شلوارمو می کشیدم پائین تا دست بکنم توی حیب شرتم پول در بیارم .........
100 دلاری رو گذاشتم توی قسمتی که مثل کاسه هست که نصفیش بیرونه و نصفیش داخل دکه . خانومه هم با ماشین حساب ، حساب کرد و حدودا 3400 بات بهم داد .
دوستان واحد پول تایلند ، بات هست . بَت هم بهش میگن . کلا نرخ برابری بات - دلار به این شکل هست که هر دلار حدود 31 تا 36 بات هست . این مقدار در طول سالیان طولانی که من از تایلند خبر می گیرم ، همیشه ثابت است و یکی از پایدارترین واحد های پولی دنیا است . نرخ تورم در تایلند حدود 2 تا 3 درصد هست و تقریبا قیمت هر چیزی در تایلند ، هر حدود 10 سال یک باری مقدار کمی افزایش پیدا می کنه و قیمت همه چیز تقریبا ثابت هست .
خلاصه پول را گرفتم و شروع کردم از همون مسیری که با موتور اومده بودیم ، پیاده به سمت هتل برگشتم .
خیابان های تایلند در مناطق توریستی ، خیلی شلوغ هست . پیاده رو داره . ولی تقریبا 100 درصد پیاده روها در این مناطق توسط مغازه ها ، اشغال شده و شما به عنوان یک پیاده ، هرگز نمی تونید توی پیاده رو حرکت کنید . مجبور هستید از کنار سواره رو حرکت کنید و این خطر تصادف رو زیاد می کنه . بهنام راجع به این بهم هشدار داد و گفت : موقع پیاده روی مواظب باش که با ماشین ها تصادف نکنی . ی پسره چند سال پیش روز اولی که اومده بوده پاتایا ، تصادف می کنه و فوت می کنه .
رانندگی ماشین ها در تایلند ، در سمت مخالف رانندگی در ایران هست و فرمان ماشین ها هم سمت راست هست . مثل ژاپن و انگلیس .
افرادی که موتور کرایه می کردن ، به علت عدم آشنایی با این جهت حرکت ، معمولا تصادف می کردن و موتور ردا داغون می کردن و مجبور بودن کلی جریمه بدن .
خلاصه من شروع کردم تنهایی توی خیابون حرکت کردن و قشنگ یادمه ، خیلی یواش یواش حرکت می کردم . در واقع داشتم احتیاط می کردم که مثلا با مردم تایلند آشنا بشم و این که خطایی ازم سر نزنه . یادمه با ی دختر خوشگل موتورسوار روبرو شدم . اون موقع تو ایران دختر موتورسوار سر لخت نداشتیم . این چیزا برام تازگی داشت . به دختره زُل زده بودم و ی حالت بهت زدگی داشتم . دختره هم به من نگاه می کرد .
رسیدم ب ی فروشگاه که از نوشته ها و عکس هایی که داشت ، متوجه شدم فروش سیم کارت و این چیزا هست . رفتم جلو . به نظر ی زن و شوهر تایلندی بودن . مرد داشت مرغ می خورد . شکر می ریخت روی مرغ و می خورد . من تعجب کرده بودم !
به انگلیسی گفتم که می خوام به ایران زنگ بزنم . اون موقع ها چون دلار ارزون بود ، ایرانی های زیادی می رفتند تایلند و ایرانی ها ارج و قربی داشتن .
فکر کنم گفت 100 بت بده . دادم و گوشیم رو گرفت و گوشیم رو شارژ کرد . بعد یک تکه کاغذ کوچک برداشت و پیش شماره ایران رو به خط انگلیسی روش نوشت . الان یادم نیست چجوری بود . باید ی کد دیگه رو می گرفتی . خلاصه یادمه اگر این راهنمایی رو بهم نمی کرد ، نمی دونستم چجوری به ایران زنگ بزنم .
اول به خونمون زنگ زدم . مادرم خونه نبود . بعد به یکی از داداشام زنگ زدم . اونم گوشی برنداشت . مرد تایلندی بهم گفت : الان تو ایران مگه ساعت چنده که کسی گوشی بر نمی داره . نگاه به ساعت مغازه ش کردم حدود ساعت 13:30 بود . گفتم : حدودا ایران ساعت 11 صبح هست . بعدش به یکی دیگه داداشام زنگ زدم . اون گوشی برداشت و گفتم این شماره من هست و شماره ام رو به اون داداشم هم بده و به مامان هم بگو که صحیح و سالم رسیدم تایلند و اگر خواستن ، به همین شماره زنگم بزنن .
دیگه خیالم راحت شد که خبر سلامتی رو هم دادم به خانواده و از اون مرد و زن تایلندی تشکر کردم و خداحافظی کردم . کلا دوستان تایلندی ها مهربون هستند و درسته که توی شهر های توریستی کلاهبرداری اتفاق میفته و در کل و مجموعا آدم های خوش انصافی هستند .
رفتم به سمت هتل . رفتم داخل لابی و دیگه نزدیک ساعت 14 بود . یکی از خدمه ی هتل ، چمدون من رو برداشت و گفت همراهم بیا . باهاش سوار آسانسور شدم و رفتیم اتاقم . فکر کنم طبقه چهارم بود . درب اتاق رو باز کرد . بعد راجع به نحوه استفاده از کولر گازی و کتری برقی و اینا توضیح داد و گفت که هر روز 2 تا شیشه آب رایگان هم برات میارن .
دیگه رفت . من اصلا یادم نبود بهش انعام بدم و خود بنده خدا هم هیچ چیز نگفت .
من دیگه خیلی خسته شده بودم . از موقع 4 صبح که بیدار شده بودم توی یزد که برم راه آهن ، تا اون موقع نخوابیده بودم . چیزی بالغ بر 34 ساعت !
اومدم ی مقدار نون خشکی که آورده بودم برداشتم و درب یکی از کنسرو های بادمجان هم باز کردم و ناهارم رو اینجوری خوردم . بعد گرفتم خوابیدم . اوایل خوابم نمی برد ولی بعدش از روی خستگی ، خوابم برد .
فکر کنم ساعت 8 شب بود بیدار شدم . بهنام بهم زنگ زد . گفت شماره اتاقت چند هست ؟ گفتم : فلان شماره .
من فکر کردم می خواد برام دختر بیاره . خخخخخخخخخ .
خیلی اسکول بودم دیگه . بهش گفتم داداش یکی از خوشگلاش رو بیار . گفت چی میگی بنده خدا . من دارم برای هماهنگی تورهایی که گرفتی ، ازت شماره اتاق می پرسم . بعد بهم گفت : فردا ساعت 9 صبح توی لابی آماده باش . میان دنبالت . صبح هم صبحانه از ساعت 6:30 تا 9 هست . بعدش گفت : برو کاباره ی شب های پاتایا . اونجا دختر فراوون هست . یکیش رو انتخاب کن بردار ببر هتل !
من دیگه ی مقدار شام خوردم و اصلاح کردم و لباس پوشیدم و از هتل اومدم بیرون . دوباره همون مسیری که صبح با بهنام رفته بودیم رو رفتم و رسیدم به خیابان دوم .
یک توضیح هایی بدم :
کلا توی شهر های توریستی تایلند مثل پاتایا پوکت بانکوک ، صنعت خدمات جنسی زیاد هست و تقریبا علنی . بیشتر دخترهایی که میان توی این کار ، از دهات های دور و نزدیک میان و یا از شهر های دیگه . توی تایلند این کار رو زشت می دونند ولی فقر ، دخترا رو مجبور به این کار می کنه .
فرهنگ تایلند به این شکل هست که دختر وقتی تقریبا بزرگ میشه یعنی به سن حدود 17 و 18 میرسه ، باید خرج خانواده رو بده و حتی خرج پدربزرگ مادر بزرگ . ولی پسرها تقریبا آزاد هستند و تعهدی به خانواده ندارن و وقتی بزرگ بشن ، میرن دنبال عشق و حال برای خودشون .
اغلب دخترا توی سن کم ازدواج می کنن و بچه دار میشن . برخی هاشونم از دوست پسرشون باردار میشن و دوست پسر رهاشون می کنه میره دنبال کار خودش . این دختر می مونه و این بچه .
خلاصه بیشتر دخترایی که این کار رو انجام می دن ، از روی فقر هست و صد البته ی تعدادی هم هستند که برای کسب درامد بیشتر ، این کار رو انجام میدن .
وقتی توی خیابون های پاتایا راه میری ، اغلب این دخترا شما رو به عنوان یک مشتری بالقوه در نظر می گیرن .
اغلب فعالیت این دخترا شب ها هست . روزها اگر جایی کار گیرشون بیاد در مغازه و یا توی رستوران ها و کافی شاپ ها و یا هر جایی و در مزرعه و در باغات مشغول به کار میشن و اون دخترایی که خوشگل هستند ، شب ها در کاباره ها و کلاب ها و دیسکوها و سالن های ماساژ که مثل نقل و نبات توی پاتایا ریخته ، مشغول به کار میشن .
اگر دختر ی صبح کاری گیرش نیاد ، معمولا می خوابن و شب ها میان بیرون برای انجام این کار
چند اصطلاح :
بوم بوم ( به انگلیسی boom boom ) یعنی فاحشه
مِی اَووووو یعنی : نمی خوای ؟ اینجا منظور اینه که فاحشه نمی خوای ؟
ماآآآآآآآآآآآی ، یعنی : می خوای؟ یعنی فاحشه می خوای ؟
کلا وقتی توی خیابون ها به خصوص شب ها راه میری ، دخترا اغلب کنار دیسکوها کنار خیابون و کنار کافه ها و یا حتی روبروی سالن های ماساژ و هر جایی رو که تصور کنید ، این سه جمله رو فریاد می زنند :
بوم بوم
می اووووووو
مایییییی
دقیقا به این شکل و به همین ترتیب بلند بلند فریاد می زنند .
معروف ترین جایی که اِگو گو ها ( جاهایی که دخترا تقریبا نیمه لخت می رقصند ) و کلا مرکز خوشگذرانی های شبانه در پاتایا ، WALKING STREET هست .
واکینگ استریت شهرت جهانی داره و تقریبا هیچ توریست حرفه ای نیست که ندونه واکینگ استریت کجاست .
ی خیابون تقریبا 800 متری هست که صبح ها به روی رفت و آمد با ماشین باز هست . ولی از ساعت حدود 6 عصر ، این خیابون به روی ماشین ها بسته میشه و فقط پیاده ها می تونن برن داخلش .
چند تا کوچه فرعی هم به خیابون دوم داره .
من وقتی به خیابون دوم رسیدم ، از همین کوچه فرعی ها وارد شدم . به قدری صدای موزیک و این چیزا بلند هست که گوش آدم کر میشه .
برای اولین بار بود این چیزا رو می دیدم . دخترا جلوی کاباره ها صف بسته بودن . دخترای تایلند لاغر اندام و تاینی هستند . اندامشون رو من دوست دارم . با لباس های یک رنگ و یونیفورم جلوی کاباره ها می ایستند و هر توریستی رو سعی می کنند به کاباره خودشون ببرن . اینجوری ی کارمزدی رو دریافت می کنند .
لیدی بوی ها هم کاباره های زیاد و مخصوص به خودشون رو دارن و اون ها هم با قد های بلند تر و قیافه هایی که تا حدی میشه متوجه شد که لیدی بوی هستند ، جلوی کاباره هاشون می ایستند .
بقیه در قسمت بعد .
پاتایا ، پایتخت منحرف ها
تو نمی دانی که
توی نوک بلبل
چند تا آواز است
تو فقط می دانی
مثلا در دِه ما
چند تا سرباز است
حرف من شوخی نیست
خواب های تو پُر است
از سگ و تانک و بمب
هر قناری ، قلبش
موقع دیدن تو
می کند گُمب و گُمب
مثل ما آدم ها
چشم و ابرو داری
یک زبان هم داری
ولی من می دانم
که تو در سینه ی خود
قلب را کم داری
راستی ، قلبت کو؟
تو که خیلی خیلی
بمب و موشک داری
تو که در دوستیِ
آدم و ماهی و حوض
این همه شک داری
دوستی یعنی چه؟
دوستی یعنی گُل
با کمی پروانه
دوستی یعنی من
روی دوش بابا
در میان خانه
تو ، ولی وقتی که
در دل آفریقا
بچه ای می میرد
دل تو ، نه خیلی
قَد یک تکه ی نان
واقعا می گیرد؟
روی میز کارَت
کُره ای داری که
جنس آن از چوب است
هر چه کشور دارد
می شماری هر روز
چون حسابت خوب است
آن کره مال تو است
دوست داری آن را
زینت میز کنی
یا اگر می خواهی
می توانی آن را
ناگهان ریز کنی
این زمین، اما نه
این زمین، باور کن
واقعا مال خداست
هر چه نفت و آهو
هر چه دریا دارد
مال ما انسان هاست
تو ولی مغروری
آسمان را هم تو
مال خود می خواهی
کرده ای یک پرچم
توی ماه آویزان
بسکه تو خودخواهی
تو بخواهی یا نه
ماه، مال همه است
مال من، مال رضا
مال هر که الان
توی نَنو خواب است
مثل معصومه ی ما
شعر من پایان یافت
کاشکی شعرم را
خوب می فهمیدی
کاشکی دنیا را
لااقل مثل مار
باصفا می دیدی
نه، نمی فهمی تو
چون نمی دانی که
گُل نرگس زرد است
چون نمی دانی که
خانه ی بی بابا
بی نهایت سرد است
چون نمی دانی که
این زمین، جز آهن
شاپرک هم دارد
چون نمی دانی که
سینه ات توخالیست
قلب را کم دارد
****************************************************
این شعر ، اثر آقای محمد کاظم مزینانی است
این شعر را در مجله ی " کیهان بچه ها " دیدم . مربوط به دهه ی شصت است .
چیزی که واضح است اینه که شعر راجع به آمریکا نوشته شده ، چون آمریکا هست که پرچم روی ماه کاشته .
فاتحه برای شادی روح شهدای کودک مدرسه شجره طیبه میناب فراموش نشه
خب در قسمت قبل گفتم که پام رسید به فرودگاه سوارنابومی بانکوک و وارد خاک تایلند شدیم .
با ماشین حمل و نقل فرودگاه اومدن دنبالمون تا ببرنمون توی سالن فرودگاه . توی ماشین ، یک مرد میانسال بود که بشکن بشکن می زد و آواز می خوند . خیلی خوشحال اومده بود تایلند و مضمون آوازش هم حال و حول بود . همه می خندیدن بهش .
دیگه وارد سالن شدیم . شب قبلش توی هواپیما که بودیم ، یک فرم بهمون داده بودن که مثلا اطلاعات گذرنامه و شماره هواپیما و نام هتلی که قراره توش بمونیم و یک سری اطلاعات دیگه رو می خواست که باید به انگلیسی تکمیل می کردیم . من توی جیبم خودکار بود و همراه نفر کناریم ، فرم رو تکمیل کرده بودیم . این فرم رو توی فرودگاه ازمون می خواستن . عده ای که هنوز فرم رو تکمیل نکرده بودن ، دنبال خودکار بودن که این کار رو انجام بدن . خلاصه من همراه اون همسفریم توی صف بودیم . وقتی صف جلو می ره ، چند تا باجه هست که افسرهای تایلندی نشستن و کار مهر زدن ورود به خاک تایلند رو انجام می دن . نفر جلوی من که همون همراهم بود ، رفت ی باجه دیگه . منم بهم اشاره کردن که برم ی باجه دیگه .
اینجوری هست که یک وبکم نصب کردن جلوی باجه و یک تبلت یا مانیتور کوچک هست که مراحل کار رو بهت تصویری نشون میده . باید اول گذرنامه ات و اون فرم رو تحویل بدی و بعدش جلوی وبکم بایستی تا ازت عکس بگیره و با عکس گذرنامه مقایسه کنه . بعدش روی یک صفحه که ثبت اثر انگشت می کنه ، اول چهار انگشت سمت راست ، بعد چهار انگشت سمت چپ و بعدش دو تا انگشت های شست دست رو باید بذاری . تمام مراحل رو روی اون تبلت نشون میده و هر مرحله که عبور کنی ، تصویر مرحله بعد رو نشون میده که باید چه کار کنی . در نهایت وقتی تمام مراحل رو عبور کنی ، یک تصویر خانم تایلندی میاد و به حالت دو تا کف دست روی هم و جلوی بینی و خم کردن سر ( به این حالت در تایلند می گم " وای " که حالت احترام گذاشتن در تایلند هست . وقتی می خوان بهت اترام بذارن ، دقیقا این حرکت رو جلوت انجام می دن و می گن " کاب کون کاپ " یعنی ممنون . من قبل از مسافرت ، از توی یوتیوب و اینور اونور مقداری زبان تایلندی یاد گرفتم . یک آقای ایرانی اموزش می داد و در حد چند کلمه ی اصلی و اساسی یاد گرفتم . حالا بعدا بیشتر راجع به زبان شیرین تایلندی صحبت می کنم . زبانشونم مثل دختراش ، ناز و گوگولی مگولی هست .
خلاصه ، من رفتم جلوی باجه ولی نمی دونستم باید به وبکم نگاه کنم و نمی رفتم جلوی وبکم . این افسرها هم انگار زبان انگلیسی بلد نبودن ، هی با آهای و اوهوی می خواستن به من بفهمونن که برم جلوی وبکم . منم متوجه نمی شدن . آخرش ی خانم افسر اومد به انگلیسی گفت که برو جلوی وبکم و من تازه متوجه شدم . ی کم اینجا خجالت کشیدم و ناراحت شدم که سرم دادن کشیدن . به هر حال ، بعدش گذرنامه را مهر ورود زدن و از باجه عبور کردم . دیدم همسفرم اونجا وایساده . باید منتظر جمدون هامون می موندیم که روی تسمه نقاله میاد . من چمدونم رو دیدم و برداشتم . بعدش باید می رفتیم تا درب خروج فرودگاه .
قبل از مسافرت ، یک سری مدارک آژانس بهم داده بود . یکی از برگه ها ، مربوط به این بود که نوشته بود بعد از ورود به فرودگاه ، برید درب خروجی شماره 3 و یا 4 ، اونجا یک شخصی با تابلوی Thai City ایستاده و میاد استقبالتون . همراه همسفرم پرسون پرسون رفتیم جلو تا درب شماره 3 و 4 . اولین بار بود که این همه خارجی مو بور یک جا می دیدم . همه خوشحال و خندون .
ی خانوم اروپایی ، ی خانوم دیگه رو روی چرخ دستی که چمدون رو حمل می کنند گذاشته بود و هُلش می داد و مسخره بازی در میاورد و قه قه می خندیدن . اینا برام تازگی داشت که چقدر مردم راحت هستن .
تمام ایرانی ها باید می رفتن جلوی درب 3 و 4 . اونجا چند تا دختر خوشگل تایلندی با سن حدود 15 تا 18 ایستاده بودن و تابلوهای استقبال رو روی دستشون بالا گرفته بودن تا هر شخصی بره سمت شرکت حمل و نقل خودش .
اما من بدشانس بودم . هرچی دنبال تابلوی تای سیتی ، می گشتم ، هیچ کدوم از دخترایی که جلوی درب 3 و 4 بودن ، این تابلو رو نداشتن .
دوباره ترس و استرس بهم دست داده بود . برگه ی استقبال رو نشون دخترا می دادم ، اونا هم سرشون رو تکون می دادن ، یعنی ما نیستیم .
ی ایرانی هم اونجا بود به اسم امیر . اسمش رو توی همون برگه استقبال بهمون داده بودن . آخرش رفتم پیش امیر . گفتم داداش این برگه من هست . ولی هیچ کدوم این دخترا ، این تابلو رو ندارن . خلاصه ی کم امیر اینور اونور رفت و اومد بهم گفت : اینجا وایسا .
دیگه کنار مسافرای دیگه وایسادم . بعدش هر کسی باید می رفت سیم کارت می گرفت . ی خانم پیر تایلندی بود به اسم خانوم رز . اون سیم کارت ها رو پخش می کرد . منم رفتم بگیرم . ولی چون تازه موبایل خریده بودم ، بلد نبودم از کجا . به امیر گفتم . خودش اومد سیم کارت و رو گذاشت توی گوشی من و غر غر کرد .
ناراحت شدم . ولی جوابش رو ندادم .
خانوم رز اومد برگه ای رو دستم داد که اسمم روش نوشته شده بود و گفت بگیر جلوی سینه ات و ازم عکس گرفت .
اینا رو همراه شماره سیم کارت می فرستن واسه تور لیدر ها .
خلاصه دیگه نشستیم اونجا . توی برگ استقبال نوشته بود که 45 دقیقه وقت دارید که خودتون رو به درب خروج برسونید و سوار ماشین بشید و اگر دیر برسید ، هزینه حمل و نقل تا هتل با خودتون هست .
من نگران این بودم . چون هر وقت امیر میومد ، یک عده ای رو بهشون می گفت که شما برید سوار ماشین بشید . ی عده می خواستن برن پوکت . ی عده پاتایا .
من نگران این بودم که نوبت من کی میشه و خدای نکرده من رو اینجا جا نذارن برن و تو این فرودگاه نه کسی رو می شناسم و نه می دونم چیکار کنم .
باز رفتم پیش امیر گفتم : داداش هنوز نوبت من نشده ؟ امیر دیگه از کوره در رفت و گفت : تو ما رو گاییدی ها !
من خیلی ناراحت شدم . خیلی ها . ولی جوابش رو ندادم . آخرش خانوم رز اومد به من اشاره کرد و گفت همراه چند نفر برم . همراهشون رفتیم خارج فرودگاه و احساس کردم هوا خیلی گرم شد .
یک جور هوای دَم کرده و گرم .
ماشین اومد . فکر کنم 5 نفر بودیم . چمدون هامون رو گذاشت توی ماشین و خودمونم سوار شدیم . ماشین وَن توریستی بود و خیلی نو بود .
افرادی که همراهم بودن اکثریتشون بار دوم و سوم یا چندمین بارشون بود که میومدن پاتایا . من فقط بودم که بار اولم بود .
به نظر می رسید که پولدار هستن و هی از مال و اموالشون صحبت می کردن . مثلا یکیشون می گفت : من ی موتور سیکلت دارم به این قیمت . الان یادم نیست چقدر می گفت . ولی اون موقع یعنی سال 97 ، پول خیلی زیادی بود . مثلا در حد دو تا ماشین .
بعد بیشترشون راجع به طول مدت رابطه جنسی شون صحبت می کردن . اون می گفت : من 45 دقیقه می تونم . یکی دیگه می گفت من یک ساعت . اون یکی می گفت من راحت بدون خستگی 35 دقیقه .
مظلوم توشون ، من بودم . ساکت بودم و استرس داشتم . یکی شون گفت : داداش استرس نداشته باش . حالا برات عادی میشه .
راننده هم آهنگ های تایلندی گذاشته بود و برای خودش کیف می کرد و کلا تو حال خودش بود . مسیر بانکوک تا پاتایا حدود یک و نیم ساعت هست . اغلب مسیر ، هیچ ساختمانی نیست و بیشتر یا حالت دشت مانند و یا زمین های کشاورزی داره .
نزدیک های پاتایا که شده بودیم ، یکی به گوشیم زنگ زد . برداشتم . ی نفر بهم گفت : آقای فلانی ؟ گفتم بله . گفت : من بهنام هستم . تور لیدر . من الان توی لابی هتل هستم . اومدی ، بیا فلان جای لابی . گفتم باشه .
کم کم ی اثراتی از شهر پاتایا پیدا می شد . رسیدیم به یک پمپ بنزین . بعدش وارد یک جاده ی پیچ و خم شدیم .
اولین تصاویر پاتایا به شکل دیوارهای سنگی بود که گُل ها ازشون آویززون شده بودند و خیلی قشنگ بود .
پنج دقیقه بعدش ، ناگهان وارد یک جاده شدیم که سمت راستمون دریا بود و سمت چپ ، مغازه ها و کافه ها و رستوران ها .
اولین تصاویری که از پاتایا دیدم ، چند تا دختر خوشگل سر میزهای کوچولوی گِرد ، دور هم نشسته بودن . جلوی بارها و رستوران ها و دیسکوها .
چشمتون روز بد نبینه . ی دفعه ای ی دختر رو دیدم که ی شرت پاش بود که فقط یک سوم باسنش رو پوشونده بود و .... داشت می رفت فکر کنم جلوی عابر بانک . خلاصه یادمه پشتش به سمت ما بود .
من هیجان خیلی زیادی پیدا کرده بودم . تا حالا همچین چیزایی ندیده بودم .
به سمت راست که ساحل دریا بود ، نگاه کردم . عده ای با شرت و اینا داشتن راه می رفتن . عده ای خانوم های اروپایی داشتن والیبال بازی می کردن.
همه خوشحال و خندون .
خلاصه اولین بار بود که این چیزا رو طبیعی می دیدم و خیلی تپش قلب پیدا کردم . باید برید اونجا تا بفهمید .
بعدش دیگه ماشین کم کم داخل تر شد و هر کدوممون رو می برد جلوی درب هتل خودش .
ی هتل معروف داره پاتایا به نام " ولکام پلازا " که خیلی قشنگ هست . البته 4 ستاره هست . ولی اکثر ایرانی ها می رفتن اونجا .
خلاصه . همه پیاده شدن . من تنها موندم تو ماشین . باز استرس گرفتم که تنهایی چیکار کنم .
موقعی که می خواستم تو ایران هتل رزرو کنم ، آژانس ی هتلی رو پیشنهاد داد . من می خواستم خرجم کمتر بشه ، گفتم راهی هست من کمتر پول بدم ؟ اونا هم گفتن بیا ی هتل دیگه بهت پیشنهاد می کنیم که ارزون تر باشه . منم قبول کردم .
خلاصه ماشین من رو برد تو ی کوچه تنگ . جلوی ی ساختمانی که اصلا شبیه هتل نبود . اصلا حیاط نداشت . استخر نداشت . شبیه یک ساختمان مسکونی بود که هتلش کردن .
پیاده شدم . چمدونمم دستم داد . رفتم توی لابی هتل . ی دفعه ای دیدم ی نفر تپل مپل اومد سمتم . گفت : من بهنام هستم .
خوشحال شدم که یک هموطن پیدا کردم اینجا . بعد بهم گفت : داداش این هتل به درد نمیخوره . بیا اتاق هاش رو بهت نشون بدم . من رو برد طبقه بالا و یکی اتاق هاش رو نشون داد .
راست می گفت . اصلا خوشم نیومد . بعدش گفت : بیا ببرمت ی هتل دیگه . فقط 50 دلار باید بیشتر بدی . اون هتلی هم که قبلا آژانس برام انتخاب کرده بود ، حدود 50 دلار گرون تر از این هتل بود .
بهش گفتم باشه . . بعد اومد سوار موتورش شد و چمدون من رو هم گذاشت پشت سرش و بهم گفت سوار شو . منم سوار شدم . بردم ی هتل دیگه .
اکثر ایرانی ها ، اگر هتل ولکام پلازا نرن ، میرن هتل " پیادا PIYADA " که در خیابون سوم هست .
حالا بعدا بیشتر توضیح می دم . خلاصه رفتیم هتل پیادا . خدائیش مثل هتل بود . حیاط داشت . سالن لابی درست حسابی داشت .
بعد اومد ی کاغذ برداشت . کار تور لیدرها راهنمایی شماست . ولی همه ی تور لیدرها ، بهتون تور می فروشند . یعنی مثلا یک تور اگر قیمتش 40 دلار باشه ، اینا بهتون 50 دلار می فروشن و اینجوری کمی سود می کنند . این بنده خدا هم اومد روی کاغذ اول نقشه خیابونای پاتایا رو کشید . گفت : داداش پاتایا سه تا خیابون اصلی داره . خیابون اول که همون BEACH ROAD ، یا خیابون ساحلی هست که یک سمتش دریا هست . بعدش خیابون دوم و بعدش خیابون سوم که همین جایی هست که ما هستیم . بعدشم توضیح می داد راجع به تورها .
سه تا تور بهم فروخت . همینجور که توضیح می داد راجع به تور چهارم که کشتی کروز هست و نمی دونم روی عرشه مشروب میدن و اینا ، بهش گفتم داداش من اهل مشروب و الکل نیستم . گفت باشه . حالا 5 دلار تو نده . کلا تور چهارم رو نگرفتم و حواله کردم به زمان دیگه ای .
راجع به تور دیگه ای رقص " LADY BOY " ها ( رقص خانوم های دوجنسه ) داشت ، توضیح می داد و منم خجالتی بودم و سرخ و سفید می شدم .
پاتایا ، شهری که هیچ وقت فراموش نمی کنید .
بقیه در قسمت بعدی .
قدرت گرفته از بلاگیکس ©