اگر با من نبودش هیچ میلی...چرا ظرف مرا بشکست لیلی ؟

در قسمت قبلی گفتم که توی ایستگاه شهید بهشتی متروی تهران پیاده شدم .

حالا بلد نبودم چه کار کنم و از کدوم طرف برم ! این سمتی که پیاده شده بودم ، نگاه به اون سمت می کردم . می دیدم قطارها از جهت خلاف این طرف میان . ولی اصلا بلد نبودم چجوری میشه رفت اون طرف ؟ اصلا این طرف باید سوار بشم و یا برم اون طرف ؟

همین جور گیج و منگ بودم . ی خورده رفتم اینور اونور . تا خدا خیرش بده یک خانم مسن که من رو دید ، متوجه شد که بلد نیستم چه کار کنم . بهم گفت : کجا می خوای بری ؟ گفتم می خوام برم فرودگاه امام . رفت از این مامورهای قطار پرسید . بعد بهم گفت : همراه من بیا . همراهش رفتم . رسیدیم به محوطه قطارها . بهم گفت : قطاری که روش نوشته کهریزک باید سوار بشی .

منم دیگه منتظر شدم تا قطار کهریزک اومد . سوار شدم و مراقب بودم که جیبم رو نزنند .

در قسمت قبلی ، یادم رفت بگم . ولی الان میگم : همینجور که توی حال خودم بودم توی قطار ، ناگهان یک صدای بلندی رو شنیدم : خانم ها و آقایان ، با سلام و عرض ادب .... 

من پیش خودم گفتم : این دیگه کیه ؟ مامور قطار هست ؟ روحانی چیزی هست می خواد مثلا موعظه کنه ؟ اصلا یک لحظه خشکم زد که این یارو کیه ؟ دیوونه هست ؟ بعد دیدم مثلا داره میگه : سفره های یک بار مصرف دارم و ... کلی تعریف و تمجید . برای اولین بار بود که دستفروش توی قطار مترو می دیدم . بعد دیدم این ماجرا سر دراز داره و هر دو سه دقیقه یک باری ، یک نفر سر و کله اش پیدا میشه و میاد تبلیغ اجناسش رو می کنه و جالب بود که عده ای هم ازشون جنس می خریدن . 

من بودم اصلا نمی خریدم . چون نه قیمتش رو از قبل چک کرده بودم و این که اگر جنسش بد از آب دراومد ، دیگه این یارو رو از کجا گیر بیارم جنس معیوب رو بهش پس بدم ؟

خلاصه هر چی قطار جلوتر می رفت ، جمعیت داخلش کم و کمتر می شد و کم کم مردم تو ایستگاه های مختلف پیاده می شدن . کم کم هم قطار از زیر زمین اومد روی زمین .

فکر کنم ایستگاه شاهد بود قطار ایستاد . ی خانمی از بلندگو اعلام کرد که هر کی می خواد بره فرودگاه امام ، از این قطار پیاده بشه و بره اون قطار روبرویی رو سوار بشه .

من یک لحظه شک کردم . گفتم برم ؟ نرم ؟ بعد گفتم : خیلی واضح داره میگه هر کی میخواد بره فرودگاه امام اینجا پیاده بشه . بعد دیدم چند نفر که از قطار ما پیاده شدن ، با سرعت و حالت دوندگی دارن میرن سمت قطار روبرو . منم دیگه پیاده شدم و همراه اون ها رفتم توی قطار روبرویی واز یکی شون پرسیدم این قطار میره فرودگاه ؟ گفتش : بله .

خلاصه نشستم و دیگه کلا از شهر خارج شده بودیم و انگار که از وسط زمین های کشاورزی عبور می کردیم . نمی دونم چقدر طول کشید ولی حدود شاید 1 ساعت طول کشید که یکی بچه ها گفت که داریم می رسیم فرودگاه . منم نگاه کردم . هواپیماها در حال نشست و برخاست می دیدم .

تا حدودی از ترسم کاسته شد . چون تقریبا خیالم راحت شده بود که به موقع دارم می رسم به فرودگاه .

خلاصه رسیدیم به ایستگاه متروی فرودگاه و مسافرها پیاده شدن و منم همراه یکیشون که توی مدت سفر کمی باهاش صحبت کرده بودم و می گفت که چند بار دبی و ترکیه رفته ، پیاده شدم و هر جایی اون می رفت ، منم می رفتم . از پله برقی رفتیم بالا و داشتیم توی پله ها بالا می رفتیم که ی دفعه ای یکی بنده خدا گفت : بلیط مترو . بعد متوجه شدم کرایه قطاری که آوردتمون به فرودگاه رو اینجا می گیرن . منم به یکی کارتم رو دادم و گفتم برای منم بلیط بخر . ولی کارتم کار نکرد . نمی دونم چرا . اون مامور مترو هم گفت بیا پول نقد بده . الان یادم نیست چقدر پول دادم ولی فکر کنم 10000 تومن بود .

خلاصه رفتیم بالای پله ها و رفتیم داخل سالن فرودگاه . حالا هیچ چی هم بلد نبودم . اون بنده خدا هم که باهاش آشنا شدم ، اومده بود استقبال یکی اقوامش و از من جدا شد .

ی خورده اینور اونور رفتم . یکی رستوران یا فست فودی دیدم . تازه یادم افتاد که از ساعت 4 صبح که صبحانه خورده بودم تا الان که حدود ساعت 18 هست ، به جز یک کیک و شیری که توی قطار یزد تهران بهم داده بودن ، هیچ چیز نخورده بودم و گرسنه بودم . 

از بس استرس داشتم که به موقع برسم فرودگاه ، کلا یادم رفته بود ناهاری چیزی بخورم .

بازم واسه محکم کاری ، گفتم اول برم بپرسم چه کار باید بکنم . بعدش هم میشه غذایی چیزی خرید .

باجه اطلاعات رو دیدم . رفتم اونجا . یک خانمی به انگلیسی داشت یک چینی رو راهنمایی می کرد . صبر کردم چینیه رفت . بعد از خانومه پرسیدم : من بلیط تایلند دارم . چه کار باید بکنم ؟ گفت : عوارض خروج از کشور دادی ؟ گفتم : نه . عوارض چیه دیگه ؟ گفت برو یکی از این خودپردازها ، شماره ملی رو می زنی ، گزینه عوارض  خروج از کشور رو انتخاب می کنی . گفتم باشه . رفتم عوارض خروج از کشور رو پرداخت کردم و دوباره اومدم پیشش . گفت پروازتون ساعت 21:45 هست . سر ساعت 18:45 از این گیت وارد میشی .

گفتم ممنون .

دیگه منتظر شدم یک مقدار تا 18:45 شد . رفتم جلوی گیت . دیدم بعله ، بازرسی هست . همینجور داشتم جلو می رفتم که ی مامور گفت : باید کمربند و هر چی توی جیب هات هست رو بذاری تو این جعبه ها . منم انجام دادم . رفتم چمدانم هم گذاشتم روی تسمه نقاله و رفتم برای بازرسی بدنی . ی مامور من رو بازرسی کرد . ولی یکی که معلوم بود ، مثلا رئیس هست ، اومد گفت : چرا کفش هات رو در نیاوردی ؟ منم گفتم : من چه می دونستم باید کفش در بیارن . گفت بیا این جعبه رو بگیر کفشت رو بذار توش . منم انجام دادم . بعد بهم گفت : کف پات رو ببینم . منم پامو ی کم آوردم بالا . گفت : نه اینجوری نه . نگاه کن : خودش ی لنگه وایساد و کف اون پاشو گذاشت روی ران پاش . منم انجام دادم . اون با دست کف پام می کشید که مثلا موادی چیزی کف پام مخفی نکرده باشم .

حالا چشمتون روز بد نبینه .

اینا دیگه به ما شک کردن . تا اومدم چمدونم رو بردارم برم ، دوباره بهم گفتن : وایسا وایسا . بیا چمدونت رو بذار روی این میز دربش رو باز کن . منم گذاشتم روی میز و رمز قفلش رو زدم باز کردم .

اون مامور هم ی خورده گشت و به اون بسته ی مشکوک  رو پیدا کرد . بهم گفت : این توش چیه ؟ گفتم : ی خورده توت خشک . گفت : درشو باز کن ببینم . منمدر بسته رو باز کردم ، ی خورده با دست توی توت ها هم گشت . بعد به همکارش گفت بیا : اومد . گفت : عهههه ببین چقدر شبیه هست . ! منم تعجب کرده بودم . گفتم شبیه چیه ؟ گفت : شبیه ی چیز خیلی بد . اینجا بود که فهمیدم این توت خشک ها رو احتمالا با مواد مخدر اشتباه گرفتن . دوباره به ی بسته دیگه اشاره کرد : گفت : این تو چیه ؟ گفتم اینم با اجازه ی شما نون خشک هست .

خندید و گفت : چیه همش چیزای خشک خشک با خودت داری می بری . منم خندیدم . خلاصه دوباره گفت : پاسپورتت رو بده ببینم . بهش دادم . گفت : چند سالته ؟ گفتم مثلا اینقدر . گفت : این عکس روی پاسپورتت مال الان نیست . گفتم بله واسه یک سال پیش هست . گفت : نه واسه چند سال پیش هست . 

خلاصه دیگه ولمون کرد و گفت برو .

ی نفس راحتی کشیدیم . حالا دوباره نمی دونستم چیکار کنم . از یکی پرسیدم . گفت برو اونجا توی صف باید چمدونت رو بدی بره داخل هواپیما . خلاصه رفتم اونجا و بلیط رو بهم دادن و چمدان را هم گرفتند و بعد دیگه رفتم واسه گیت خروج از مرز .

اونجا هم پاسپورت رو کنترل کردن . مامور من رو با اسم صدا کرد و گفت : فلانی تایلند میری حواست رو جمع کنی ها : منم منظورش رو متوجه شدم و با خنده گفتم : داداش خیالت راحت باشه ، حواسم جمع جمعه .

بعد رفتم داخل سالن بعدی . اینجا دوباره نمی دونستم چه کار کنم . دیدم ی آقایی داره ی خانوم مسن رو روی ویلچر می کشه . همراهشون شدم . ی مقداری رفتیم . بعد از اون آقا پرسیدم من می خوام برم تایلند . اون خانوم مسن هم گفت : نه . ما داریم می ریم ترکیه . بعد به پسرش گفت : برو این بنده خدا رو راهنمایی کنه ی وقت اشتباه سوار نشه .

بنده خدا هم اومد بهم گفت برو از اون آقا بپرس . یکی اونجاها بود . پرسیدم . گفت بلیطت رو بده ببینم . نشونش دادم . گفت برو جلو شماره A-14 

روی لبیطم رو نگاه کردم دیدم بله همین شماره رو نوشته . دوباره اونجا هم قبل از ورود به سالن ، بازرسی بدنی و دستگاه اشعه ایکس و این چیزا بود و دوباره باید کمربند و کفش و همه چیز رو در می اوردی .

خلاصه این مرحله هم گذشت . 

از بس استرس داشتم . یادم رفته بود گرسنه ام هست . دیگه اونجا نشستم . چند تا پسر تایلندی هم اومده بود که همراه ما برن تایلند .

دیگه اعلام کردن که مسافرای تایلند سوار بشن . منم همراه جمعیت حرکت کردم به سمت داخل هواپیما . خانوم مهماندار بلیطم رو نگاه کرد و راهنمایی کرد که برو فلان جا . رفتم . من صندلی دو نفره بودم ولی کنار پنجره نبودم و ی بنده خدایی دیگه که حدودا 5 سال از من بزرگتر بود ، اون کنار پنجره بود .

دیگه هواپیما حرکت بود و اولین بارم بود که هواپیما رو تجربه می کردم . روی باند با سرعت کم شروع به حرکت کرد تا این که سرعتش خیلی خیلی خیلی زیاد شد و ناگهان از زمین جدا شدیم و در ظرف چند ثانیه ، خیلی از زمین فاصله گرفتیم . ی حس غوطه وری در فضا داشتم . از پنجره بیرون رو نگاه کردم ، چراغ ها فقط معلوم بودن .

ناگهان هواپیما به یک سمت خم شد . راستش من ترسیدم که ای وای داریم می افتیم . ولی این نفر کناری گفت : نترس داداش . داره تغییر مسیر میده .

آدم خیلی خوبی بود و خیلی خاکی و افتاده بود . از این که نفر کناریم ، این آقا بود ، خوشحال بودم . 

به محض پرواز هم خانوم ها روسری هاشون رو برداشتن و تقریبا همه ی خانوم ها سرشون لخت شد .

اون موقع یعنی سال 1397 ، هنوز مثل الان خانوم ها تو خیابون سر لخت نبودن و یا خیلی خیلی کم بودن .

بعدش دیگه شام آوردن و منم خیلی گرسنه بودم .

شام خوردیم و دیگه وقت استراحت بود . من که خوابم نمی برد . کمی با اون همسفرم صحبت کردیم . هر کاری کردم ی کمی بخوابم ، خوابم نبرد .

نزدیک های صبح شده بود . شما باید این رو دقت کنید که 3/5 ساعت ایران با تایلند اختلاف ساعت داره . طول سفر فکر کنم 6/5 ساعت تا 7 ساعت هست . مثلا از ایران که حرکت می کنیم ، باید ساعت 5 صبح برسیم تایلند ، ولی وقتی تایلند می رسیم ساعت حدود 8 صبح هست .

خلاصه صبحانه رو آوردن خوردیم . بعدش دیگه کم کم متوجه شدم که سرعت هواپیما کمتر شده . ارتفاع هم کمتر شده . کم کم ی چیزایی روی زمین دیده می شد . یک عکس دو نفره با اون همسفرم هم انداختیم .

بعدش چند تا تپه ی سرسبز دیدم . برای منی که توی یزد بزرگ شدم ، جالب بود . بعدش ناگهان زیر پای هواپیما یک رودخانه دیدم که از وسط شهر عبور می کرد ، از بالای آسمان ، خیلی قشنگ بود .

دیگه کم کم هواپیما فرود امد و مسافرها وسیله هاشون رو بر داشتن پیاده بشن . منم به سمت درب خروج حرکت کردم . 

پائین پله های هواپیما دو تا دختر تایلندی زیبا به حالت خوش امد گویی این طرف و اون طرف پله ایستاده بودن . یک پاشون جلو بود و یک پاشون به سمت عقب . یک حالت احترام و خوشامدگویی .

همین که دیدمشون ، مِهر تایلند به دلم افتاد 

هر کی تایلند رفته ، متوجه میشه چی میگم . خاک تایلند ، گیرایی داره و هر کی یک بار رفته ، بازم خواسته بره تایلند .

خب دیگه رسما وارد فرودگاه سوارنابومی بانکوک شدیم .

بقیه اش در قسمت های بعدی .

خاطرات سفر به تایلند

برای پشتیبانی بلاگیکس تیکت زدم که اگر امکان مهاجرت از بیان به بلاگیکس هست ، من فایل HTML  مطالبم رو در بلاگ بیان دارم . چجوری می تونم اون ها رو منتقل کنم به بلاگیکس ؟

پشتیبانی هم پاسخ فرستاده از قسمت ایجاد پست ، از بخش منبع .

خب ، داداش بقیه اش چی ؟ من که به این کد مد ها وارد نیستم . بقیه اشم می گفتی که باید چه کار کنیم و یا لینک ویدئوی آموزشی ش رو می ذاشتی .

به هر حال .

فعلا مطالب جدیدم رو می نویسم . بعدا ی جوری مطالب قدیمی رو هم میارم اینجا .

خب 40 روز از جنگ هم گذشته و فعلا یک آتش بس نیم بند هم برقرار شده .

بهتره ی کم از حال و هوای جنگ بیائیم بیرون . 

من دو بار توریستی رفتم تایلند . می خوام خاطرات سفرهام رو اینجا بنویسم . تا حالا هم هیچ جا منتشر نکردم . البته خاطرات رو با اندکی تلخیص ، تغییر ، دخل و تصرف و حذف و هر چی که بگی ، می خوام منتشر کنم .

از خیلی سال پیش من با خرید اینترنتی با ویزا کارت و مستر کارت آشنا شدم . مثلا قیمت دلار اون موقع 1000 تومن بود . بعدها قیمت شد مثلا 3000 تومن . یعنی این که طعم تلخ گرونی دلار رو حس کرده بودم .

در دورانی که ترامپ بچه باز ، سخنرانی های انتخاباتی برای دوره ی اولش رو انجام می داد و تهدید به خروج از برجام می کرد ، من به دقت این سخنرانی ها رو گوش می دادم .

بعدا هم که رئیس جمهور شد ، چند باری تهدید به خروج از برجام کرد .

اینجا بود که من تصمیم گرفتم همه ی پولی رو که داشتم ، به دلار تبدیل کنم . یادمه رفتم صرافی نزدیک خونه و گفتم دلار می خوام . گفت چقدر می خوای ؟ هر مبلغی که تا اون موقع جمع کرده بودم ، گفتم اینقدر می خوام . اون موقع ها جالب بود . دلار خریدن ، مثل آبنبات خریدن بود . به همین راحتی . می رفتی صرافی پول می دادی و هر چقدر می خواستی ، بلافاصله بهت می دادن . خلاصه این دلارها و گرفتم بردم بانک خودم اونجا سپرده یکساله کردم . سودش 4 درصد به صورت دلاری پرداخت می کردن . 

فکر کنم در سال های 94 تا 96 ، دولت به اشخاصی که سفر خارجی می خواستن برن ، ارز مسافرتی می داد با قیمت ارزان . اون موقع ها ریال هنوز در برابر دلار قدرت داشت و حقوق ها هم جوری بود که اکثر مردم می تونستن برن مسافرت خارجی . خیلی ها اون موقع ها رفتن مسافرت خارجی . می رفتن دلار می گرفتن . یادم نیست دقیقا چقدر . ولی فکر کنم شاید بین 3 تا 5 هزار دلار بهشون می دادن . بعد می رفتن هر چی می خواستند خرج می کردن و بقیه دلارها رو می اوردند ایران دوباره می بردن صرافی می فروختند و خرج مسافرتشون اینجوری در می اومد . یعنی تقریبا رایگان مسافرت می کردند .

منم با یک شرکتی همکاری می کردم که منشی اون شرکت همراه با شوهرش به چند مسافرت خارجی رفته بودن . سالی دو بار . ترکیه . مالزی . تایلند . امارات و ...

من از قبل توی یوتیوب راجع به مسافرت تایلند ی ویدئوهایی دیده بودم . خلاصه مهر تایلند از همه ی این کشورها بیشتر به دلم افتاد .

سال فکر کنم 97 بود که ترامپ بچه باز برجام رو پاره کرد و ناگهان قیمت دلار از 3000 تومن شد 15000 هزار تومن در زمستان سال 97

منم تصمیم گرفته بودم برم تایلند . رفتم سود دلاری حسابم رو گرفتم ( با اون سود ، سالی دو بار می شد بری مسافرت خارجی ) ، و تصمیم گرفتم برم پاتایا .

این رو بگم که در نوجوانی که مسافرت رفته بودم به مشهد ، به مدت 28 سال بعدش ، هیچ مسافرتی نرفته بودم . هیچ وقت قطار سوار نشده بودم . هیچ وقت مترو ندیده بودم و هیچ وقت هم هواپیما سوار نشده بودم . 

توی این سفر خاطره انگیز ، برای اولین بار بود که می خواستم این ها رو تجربه کنم . تنهایی هم اقدام به سفر کردم . تنهای تنها .

خلاصه توی اینترنت دنبال آژانس مسافرتی گشتم . به آژانس آبی بال برخوردم که قیمتش در مقایسه با بقیه خوب بود . خلاصه توی دی ماه سال 97 بود که تند تند رفتم پاسپورت گرفتم و از همین خانوم منشی پرسیدم که چه کار کنم و چه کار نکنم واسه مسافرت . گفت : خودت غذا بذار توی چمدون ببر . غذاهای اونجا رو نمیشه خورد . گفتم پولم رو چجوری نگه دارم . گفت : واسه ی شرت شوهرم دو تا جیب دوخته بودم ، پولامون رو می ذاشتیم توی جیب شرت شوهرم ! ( اگه خواستی پول یزدی ها رو بزنی ، پول تو شرتشون هست . باید شرتشون رو بکشی پائین . خخخخ ) .

بهش گفتم : خب مثلا در مغازه ی جایی رفتید می خواستید چیزی بخرید ، چجوری پول در میاورد بده ؟ شرتش رو درمیاورد ؟ خندید گفت نه بابا . مثلا به اندازه ی خرید یک روزمون رو توی جیب شلوارش می ذاشت ولی بقیه پولمون رو توی جیب شرتش . گفتم : آهان حالا فهمیدم .

اومدم خونه به مامان جون گفتم : بیا ی جیبی واسه شرت من بدوز . مامان هم با کلی فحش و دری وری که چرا می خوای بری تایلند ، ی جیب واسه شرت ما دوخت . ولی الحق که هم جیب جاداری بود و هم از پارچه و نخ محکم استفاده کرده بود . خلاصه رفتم یک خورده نون خشک خریدم . یک خورده کنسرو لوبیا و بادمجون هم خریدم . یک مقدار توت خشک هم مادرم برام آورد و به همراه یک مقدار پره زردآلو . گفت اینا رو هم ببر بخور . حالا بعدا میگم این توت خشک باعث چه دردسری واسه ما شد که نزدیک بود بریم پای چوبه ی دار !

پیراهن و شلوار و ... اینا رو هم جور کردم و رفتم از همون سود دلاری حسابم ، 1500 دلار هم گرفتم اومدم خونه . مادرم گفت بیا این کیف هایی که ما رفته بودیم مکه واسه حج ، اینا رو می نداختیم گردنمون و پاسپورتمون رو توش می ذاشتیم ، بیا اینا رو بهت بدم پاسپورت و پولت رو بذار توش بنداز توی گردنت و بذار زیر لباست که معلوم نشه . گفتم باشه .

دیگه کم کم داشت وقت رفتن می رسید . 14 اسفند سال 97 ، زمان پرواز بود . ساعت 9:30 

چند روز مونده بود به زمان پرواز ، رفتم ی جا بلیط اتوبوس بگیرم واسه تهران . الان دقیقا یادم نیست چی شد . فقط یادمه چند روز مونده بود به پرواز که ی شخصی بهم زنگ زد و گفت که اتوبوس رو یکجا مسافر می خواهیم بزنیم واسه فلان جا و ما تهران نمی ریم . گفتم خب مرد حسابی الان نزدیک مسافرت منه . چجوری برم تهران ؟ گفت برو فلان جا بلیط قطار بگیر . گفتم باشه .

خلاصه با هزار ترس و لرز رفتم اونجا و خوشبختانه بلیط قطار واسه تهران داشت . صبح حرکت می کردیم و ساعت حدود 2 بعد از ظهر می رسیدیم تهران .

شبی که صبح زودش باید می رفتم ، از ترس و هیجان خوابم نبرد . چون تا اون موقع هیچ جا تنهایی مسافرت نرفته بودم . تهران به این شلوغی و می گفتن مراقب باش جیبت رو نزنن و خیلی فکر و خیال دیگه . 

صبح زود که می خواستم برم تا ایستگاه قطار ، خیلی هیجان داشتم . اصلا ی لحظه به فکرم رسید که بی خیال بشم و نرم مسافرت . از بس می ترسیدم . ولی بعدش دل و یکدل کردم و گفتم هر چی باداباد . یا زنده از این مسافرت بر می گردیم ، یا می میریم . ولی این مسافرت رو می رم .

دیگه رفتم ایستگاه قطار و منتظر شدم قطار بیاد . از این قطار اتوبوسی ها بود . سوار شدیم . حدودا ساعت 10 صبح بود که آژانس زنگ زد که کجایی الان ؟ گفتم من الان تو قطارم دارم میام تهران . گفت پاسپورتت رو بیا دفترمون ازمون بگیر . گفتم خانوم من تهران رو بلد نیستم . چمدان هم دستم هست . چجوری برم اینور اونور گم می شم . گفت : پس با پیک برات می فرستیم . وقتی رسیدی راه آهن تهران ، بهم زنگ بزن . برات می فرستیم . گفتم باشه .

حدودای ساعت 13 بود که احتمالا رسیده بودیم حومه تهران . ناگهان ساختمان ها شروع کردن به بلند شدن . ساختمان های چند طبقه . خیابان های خیلی شلوغ رو از پنجره ی قطار می دیدم . اینا واسم تازگی داشت . ترسم بیشتر شد . رسیدیم ایستگاه راه آهن تهران . پیاده شدم . از پله برقی رفتم بالا و همراه مردم دیگه از سالن خارج شدیم . ناگهان شلوغی تهران رو حس کردم . چند تا دستفروش داد و بی داد می کردن : غذای خانگی ... غذای خانگی .... 

نزدیک در خروجی یک مسجد بود فکر کنم به نام مسجد حُر . منم رفتم کنارش و زنگ زدم به آژانس . آدرس دادم . گفتن برات می فرستیم . منتظر شدم . پیک بهم زنگ زد و گفتم من فلان لباس تنم هست و روربروی مسجد حر ایستادم . اومد پیدام کرد . مدارک رو بهم داد . منم حالا پول نقد نداشتم . گفتم خودپرداز سراغ داری ؟ گفت توی سالن قطار هست . با بدبختی دوباره چمدان به دست رفتم توی سالن و پول از عابر بانک گرفتم . اومدم بیرون . دیدم پیک نیست . می خواستم بهش زنگ بزنم که دیدم سر و کله اش پیدا شد . گفتم بیا اینم پولت .

بعد دوباره برگشتم داخل سالن ایستگاه . چون دستشویی کوچیکه گرفته بود . بدجور هم گرفته بود . از ساعت 4 صبح که بیدار شده بودم ، اصلا دستشویی نرفته بودم .

رفتم داخل سالن اینور اونور پرسیدم ، گفتن برو طبقه ی زیرزمین . حالا ی چمدون بزرگ هم دستم بود . گفتم خدایا چیکار کنم . اینجا که نمیشه چمدون رو بذارم برم تو دستشویی . کسی رو هم نمی شناسم بذارم پیشش . خلاصه گفتم با همین چمدون می رم طبقه ی زیر زمین . این چمدون رو توی پله ها دست گرفتم و رفتم پائین . چند نفر داشتن وضو می گرفتن . یکی حاجی آقا هم بود . ی دفعه ای تا من رو چمدون به دست دیدن ، هی نگاه نگاه بهم می کردن . خخخ . منم محلشون نذاشتم . سر راست رفتم جایی که چند تا دستشویی بود . درب یکیش باز بود . چمدون رو اول بردم تو و بعد خودمم رفتم داخل . تا اومدم شلوار و بکشم پائین ، دیدم ای دل غافل که این درب دستشویی ، یکی بازشو کوچک داره . البته کوچکی هم نبود و ارتفاعش تقریبا پائین بود . کمی خجالت کشیدم . گفتم : حالا یکی بخواد بیاد اونجای ما رو ببینه تکلیف چیه ؟ اصلا چه کاریه که سوراخ تو در کار گذاشتید . اما فشار دستشویی شماره 1 دیگه مجال فکر کردن نداد و دل و یکدل کردیم و شلوار رو کشیدیم پائین و گفتیم هر کی دید که دید . البته اینا همش فکر و خیال بود و این چیزا در تهران عادی هست . ولی دستشویی عمومی های یزد اصلا سوراخ توی درب نداره .

خلاصه کارمون رو کردیم و دوباره چمدون به دست برگشتیم بالا . حالا نه می دونستم چیکار کنم و چجوری خودم رو برسونم فرودگاه امام خمینی ؟ 

اومدم توی محوطه ایستگاه راه آهن . دیدم ی سوراخی هست یک عده مردم میرن داخلش . پیش خودم حدس زدم ، این باید مترو باشه . مترو مترو که میگن احتمالا اینه . یک مقدار سمتش رفتم و از یک بنده خدا پرسیدم : اینجا میره به مترو . گفت : آره . منم رفتم داخلش دیدم باید بری پائین . خلاصه همراه مردم شدم و هر جایی اونا میرفتن ، منم می رفتم . خیلی هم ترسیده بودم . 

بعد رسیدم به جایی که گیت بود . باید بلیط می خریدم . بلد نبودم . ی پسره اونجا داشت نقشه مترو رو نگاه می کرد . بهش گفتم ، من می خوام برم فرودگاه امام . شما بلدی من چجوری برم ؟ اونم گفت : بذار از روی نقشه ببینم . نگاه کرد و گفت اول باید بری ایستگاه شهید بهشتی و بعدش قطارهایی که میره سمت کهریزک سوار بشی . خلاصه خودشم گفت که بیا برات بلیط بخرم . و بعدش گفت : من مسیر از اونور نیست . ولی بیا تا یک جاییش همراهت میام . منم گفتم خدا عمرت بده . خلاصه رفتیم داخل محوطه و قطار اومد سوار شدیم . من سعی می کردم یکی از جیب هام رو که پول و کارت ملی و اینا داخلش بود رو بچسبونم به دیواره ی قطار و با یک دستم هم جیبی که موبایل داخلش بود رو بچسبم . از بنده خدا پرسیدم بچه کجا هستی که اینقدر با معرفتی ؟ گفت : من بلوچ هستم . گفتم دمت گرم داداش . اگه نبودی ما تو این شهر درندشت گم می شدیم . خلاصه اول اون پیاده شد و بهم گفت ایستگاه بعدی هم تو باید پیاده بشی . منم پیاده شدم .

خب ، بقیه ماجراهای تایلند رو در قسمت های بعدی می نویسم و در روزهای آینده . تازه داره قسمت های جالب و بامزه و باور نکردنی همراه حس های مختلف از ترس ، هیجان ، خوشی ، عشق ، سر میرسه .

سلام . ما ( شرکت پیمانکاری در زمینه های عمرانی دارم ) یک قرارداد با یک شرکت دولتی داریم در زمینه ی یکی از تاسیسات شهری . 

قرارداد هم به این شکل هست که نیاز به یک منشی داریم تا ارباب رجوع که میاد ، کارشون رو راه بندازه . توی قرارداد هم نوشته که باید یک مکان ، نزدیک اون اداره اجاره کنیم و منشی مون اونجا باشه .

بعد از امضای قرارداد ، متوجه شدم که اون اداره ، یک میز در خود اداره به شرکت ما اختصاص داده تا منشی ما اونجا کار کنه . گفتم ، خب خدا رو شکر که پول اجاره مکان نباید بدیم .

از قضا ، منشی پیمانکار قبلی هم اونجا داشت کار می کرد . رفتیم با رئیس اداره صحبت کردیم ، گفتش این منشی ، به درد نمی خوره و یکی دیگه بگیرید . گفتیم باشه . بعد راهنماییمون کردن که منشیِ قبل از این منشی که حالا هست ، اون خیلی وارد بوده . باهاش تماس گرفتیم . اومد . ولی بعدش نمی دونم چی شد که رئیس اداره در یک چرخش 360 درجه ، گفت که نه . همین منشی که هست خوبه .

خلاصه . دیگه همین منشی که بود رو به کار گرفتیم . البته مشخص بود که زور پارتی این منشی که هست ، خیلی زیاد بوده و تا دیده می خواهیم تغییرش بدیم ، رفته رئیس اداره رو دیده و فشار آورده که ما تغییرش ندیم .

بعدهاش دیدم این منشی نه دقت داره تو کارش و معاون اداره هم هی تو کار ما دخالت می کنه که نمی دونم هدیه روز زن بهش بدید و نمی دونم بن رمضان بهش بدید و از این حرفا . اضافه کاری که ما نیاز بهش نداشتیم ، به ما می گفت : جالا ی چیزی اضافه کاری هم بهش بدید . هر چی می گفتم : بابا من کارم جوری نیست که اضافه کاری داشته باشم ، ولی ، اصرار می کردن .

خلاصه ی مدتی گذشت . این منشی هم پر رو شده بود . یک مرتبه که گزارش کارم رو می خواستم که صورت وضعیت بنویسم ، گزارش اشتباه داد و اشتباهشم فاجعه بار بود . من متوجه شدم که اشتباه کرده و بهش گفتم این گزارش اشتباه هست ها . ولی اصرار داشت که نه درسته . گفتم دوباره کنترل کرد . کنترل کرد و گفت درسته . گزارش رو بردم خونه و بعد از سه دقیقه که روش کار کردم ، متوجه شدم اشتباه هست . دیگه اعصابم از دستش خورد شده بود و تصمیم گرفتم اخراجش کنم . 

تو اداره وقتی فهمیدن می خوام اخراجش کنم ، هی اصرار می کردن که حالا ما بهش میگیم دیگه دقت کنه و از این حرفا . ولی من به خاطر هم این اشتباه و هم دخالت های معاون ، عزمم رو جزم کردم که بندازمش بیرون . یک آگهی زدم روی دیوار بابت منشی و تاکید کردم که مدرک تحصیلی باید فوق دیپلم و بالاتر در یکی از رشته های نرم افزار و کامپیوتر باشه .

من خودم اوایلی که فارغ التحصیل شده بودم ، خیلی سال پیش ، طعم بی کاری رو چشیدم . می دونم سخته . اون موقع ها آرزوم بود که مثلا 8 ماه در سال کار داشته باشم و اون 4 ماه اگر بیکار بودم ، غمم نبود . خلاصه بعد از انتشار آگهی ، انبوه تماس ها شروع شد . اینقدر مردم التماس می کردن . حالا حقوق هم گذاشته بودم 15 میلیون و 20 روز بیمه . خلاصه بعد از چند ساعت ، متوجه عمق فاجعه شدم و متوجه شدم هنوزم خیلی بی کاری هست .

حالا چند توصیه : 

سعی کنید وقتی می خواهید رشته ای رو انتخاب کنید ، از قبلش تحقیق کنید که بازار کار داره یا نه . بعضی رشته ها ، فقط چند جای محدود و تعداد کم مورد نیاز هست . اگر پارتی داری و می دونی استخدام میشی ، خب بخون . ولی اگر پارتی نداری ، وقت تلف کردن هست .

رشته ای که خوندید ، از دانشگاهی که خوندید ، مهم تر هست . منظورم اینه که اگر یک رشته ای که خواهان بیشتر داره، در یک دانشگاه یک سطح پائین تر بخونی ، بهتر از یک رشته ی کم طرفدار اما در یک دانشگاه معتبر ، است . چون برای کارفرما ، مهم اینه که بتونی کارش اه بندازی و نه این که از کدوم دانشگاه مدرک گرفتی . البته دانشگاه های تخمی تخیلی هم نرید . مثل دانشگاه علمی کاربردی و پیام نور و انواع و اقسام آموزشگاه ها و ... اینا هم مدارکشون معتبر نیست . وقت تلف کردنه .

سعی کنید روی برنامه های آفیس و کلا کار باکامپیوتر آشنا باشید . رانندگی بلد باشید .

چهره هم مهمه . به خصوص در ارتباط با مشتری . این یک واقعیت تلخ هست . ولی چهره هم مهم هست . 

خجالتی نباشید . زیاد پر رو هم نباشید . باید زرنگ باشید . باهوش باشید .

قانع باشید . در برابر حقوق پرداختی که شاید از نظر شما کم باشه ، مقاومت نکنید . کارفرما هم محدودیت هایی داره . سعی کنید با کارفرما تعامل داشته باشید .

از این که توانایی کار کردن در اون مجموعه رو نداشته باشید ، نترسید . معمولا کارفرماها ، آموزش می دن .

خلاصه یک خانمی بابت مصاحبه اومد . بردمش پیش واحد نرم افزاری اداره ، یک سوالاتی ازش پرسید . خانومه ترسید . بعدشم گفت برم خونه . خبر می دم . بهشم گفتم که نترس . آموزشت میدم . ولی به نظرم ترسید .

به هر حال . این منشی که داشتیم ، خیلی ترسیده بود . این معاون هم که پشتی ش بود ، دیگه جرات نمی کرد حرفی بهم بزنه . توی اداره رفتم و مرتب گوشیم زنگ می خورد و می خواستن بیان واسه مصاحبه . ی چند نفری اومدن و قرار شد ، خبرشون کنم . یکی  آقا هم زنگ زد و گفت من فلانی م تو یکی از شعبه های همین اداره و می خوام خانومم بیاد اونجا پیش شما  . گفتم مدرکش چیه ؟ گفت : مشاور خانواده . گفتم نه به درد من نمی خوره . شروع کرد به اصرار ها ی بی مورد و این که : من باید از نفوذم استفاده کنم و فلان و بهمان . رفته بود زنگ زده بود به رئیس اداره که به من فشار بیارن که خانومش رو انتخاب کنم . البته رئیس جرات نکرد بهم زنگ بزنه و بگه فلانی رو استخدام کن . از رو هم نمی رفت . تو دلم بهش گفتم : بنده خدا من همه ی این کارها رو دارم می کنم که کسی بر من نفوذ نداشته باشه دیگه . اونوقت بیام خانوم تو رو استخدام کنم که هر چی میشه تو هی زنگم بزنی که فلان و بیسال .

خلاصه دیگه یکی از افراد اون اداره که رفیق هستیم ، پا در میونی کرد و همین منشی رو صدا کرد اومد . خلاصه ازش تعهد گرفتم که دیگه پر رویی نکنه . دیگه اشتباه نکنه . دیگه نذاره معاون و بقیه راجع به حقوقش و بقیه چیزا به من توصیه یا دستور بدن .

قبول کرد . قبلا هم چند بار لفظی بهش گفته بودم که فکر نکن اینجا پارتی داری و جای پات سفت هست و نمی تونم کسی بیارم به جات . ولی به گوشش نمی رفت . 

اما وقتی با چشم خودش دید که چقدر مردم با حقوق کمتر ، با جان و دل حاضرن تو همین شغل باشند ، تازه متوجه شد که چه نعمتی داشته و ناشکری می کرده . موبایلم رو نشونش دادم . گفتم بیا ببین . در عرض دو سه ساعت بالغ بر 60 نفر تماس گرفتن . وقتی دید ، دیگه گاردش رو انداخت و حالا دیگه پر رویی نمی کنه . به قول معروف ، آدم شد .

البته ، این تجربه برام تلخ بود . چون هرگز فکرش رو نمی کردم واسه 15 میلیون تومن این همه آدم زنگ بزنن و التماس کنن . 

از این چیزا خیلی ناراحت شدم . از درماندگی مردم .

این توضیح رو بدم که ما شرکت خصوصی هستیم و اگر کسی بخواد به اندازه ی پایه حقوق ، حقوق بگیره ، باید 44 ساعت در هفته کار بکنه .

ولی ساعت اداری اون اداره ، در هفته ، 30 ساعت هست . من هم به اندازه ی همون 30 ساعت حقوق می خوام پرداخت کنم ، ولی این منشی اصرار می کرد که نه باید طبق پایه حقوق بهم پرداخت کنی .

حالا هر چی بهش می گفتم : بابا جان این کارمندای اینجا استخدام دولت هستند . اینا حقوقشون رو رئیس اداره دست تو جیبش نمی کنه بده . ولی ما شرکت خصوصی هستیم و شما هر چند ساعت که برای ما کار بکنی ، به همون اندازه باید بهت حقوق بدیم . ولی به خرجش نمی رفت . 

البته گفتم که بعدش دیگه آدم شد . خداشاهده ی خانومی اومده بود می گفت من ماهی 5 میلیون می گرفتم و بیمه ام هم 5 روز یک هفته رد می شده .

خلاصه این که قدر داشته هاتون رو بدونید و تعامل کنید و تحمل کنید و سعی کنید خودتون با کسب تجربه ، بعدها کارفرما بشید .

خیلی سال پیش ، کارمندها حقوقشون در مقایسه با بازاری ها و ... زیاد نبود . ولی الان خدا رو شکر ، اغلب اداره ها بین 20 تا 30 ساعت کار در هفته دارند و حقوق ها هم ماشاء الله بین 30 تا 70 میلیون متوسط . و رده های بالاتر شاید تا 100 و 150 میلیون هم برسه .

الان وقت کار کردن توی اداره های دولتی هست . اینقدر بی کار هستند که اکثر کارمندها رفتن دنبال شغل دوم . چون روزهای تعطیلی زیاد دارند و بهانه ی دورکاری هم دارند . حقوق ها هم که بالا هست .

خب ، اینم شرح ماوقع بود .

نظر شما چیه ؟ من تازه به بلاگیکس اومدم و اینجا غریبم . 

سلام . این اولین مطلب من در بلاگیکس است .

قبلا چند جای دیگه وبلاگ داشتم . اولینش فکر کنم بلاگ اسکای بود . بعدش بلاگفا . که خیلی سال پیش یک اتفاقی افتاد برای بلاگفا و وبلاگ های مردم به فنا رفت .

بعدش اومدم بلاگ بیان . 

تا همین یک هفته پیش هم بیان ، برقرار بود . ولی فکر کنم با توجه به اطلاعیه ای که قبلا داده بود ، دیگه بلاگ بیان رو باید تموم شده در نظر گرفت .

حالا نمی دونم آیا امکان انتقال مطالبم از بیان به اینجا هست یا نه و نمی دونم چجوری .

به هر حال این مطلب رو می نویسم .

یک کسخلی هست به نام مهدیار با نام کاربری مترسک .

این یارو گوگولی مگولی رویا مآب ضد جنگ هست .

فکر می کنه همین که بگه من از جنگ متنفرم ، دیگه کسی کاری به کارش نداره .

خب کسخل تو هر چقدر هم بگی من کاری به کسی ندارم ، اما آمریکا و اسرائیل کاری با تو دارند .

نمونه ی بارزش ، جنگ جهانی بود که ایران اعلام بی طرفی کرد ولی اومدن اشغالش کردن .

کسی دنبال جنگ نیست . ولی نباید اینقدر گوگولی مگولی باشی که از جنگ بترسی . چه بخواهی و چه نخواهی ، جنگ به تو تحمیل میشه و باید مرد و مردونه وایسی بجنگی .

به جای این چرت و پرت هایی که می نویسی که نمی دونم من هم از جمهوری اسلامی متنفرم و هم از فلان و بهمان ، بهتره روی مغزت کار کنی .

با اعلام این که از جنگ متنفری ، بنا نیست بهت رحم بکنند . وقتی ایران رو اشغال کنند ، کسی ازت نمی پرسه تو ضد جنگ بودی یا ضد رژیم بودی یا نبودی ، همه رو از دم تیغ می گذرونند .

فعلا در همین حد کافیه .

امیدوارم بلاگ بیان برگرده .