تو نمی دانی که
توی نوک بلبل
چند تا آواز است
تو فقط می دانی
مثلا در دِه ما
چند تا سرباز است
حرف من شوخی نیست
خواب های تو پُر است
از سگ و تانک و بمب
هر قناری ، قلبش
موقع دیدن تو
می کند گُمب و گُمب
مثل ما آدم ها
چشم و ابرو داری
یک زبان هم داری
ولی من می دانم
که تو در سینه ی خود
قلب را کم داری
راستی ، قلبت کو؟
تو که خیلی خیلی
بمب و موشک داری
تو که در دوستیِ
آدم و ماهی و حوض
این همه شک داری
دوستی یعنی چه؟
دوستی یعنی گُل
با کمی پروانه
دوستی یعنی من
روی دوش بابا
در میان خانه
تو ، ولی وقتی که
در دل آفریقا
بچه ای می میرد
دل تو ، نه خیلی
قَد یک تکه ی نان
واقعا می گیرد؟
روی میز کارَت
کُره ای داری که
جنس آن از چوب است
هر چه کشور دارد
می شماری هر روز
چون حسابت خوب است
آن کره مال تو است
دوست داری آن را
زینت میز کنی
یا اگر می خواهی
می توانی آن را
ناگهان ریز کنی
این زمین، اما نه
این زمین، باور کن
واقعا مال خداست
هر چه نفت و آهو
هر چه دریا دارد
مال ما انسان هاست
تو ولی مغروری
آسمان را هم تو
مال خود می خواهی
کرده ای یک پرچم
توی ماه آویزان
بسکه تو خودخواهی
تو بخواهی یا نه
ماه، مال همه است
مال من، مال رضا
مال هر که الان
توی نَنو خواب است
مثل معصومه ی ما
شعر من پایان یافت
کاشکی شعرم را
خوب می فهمیدی
کاشکی دنیا را
لااقل مثل مار
باصفا می دیدی
نه، نمی فهمی تو
چون نمی دانی که
گُل نرگس زرد است
چون نمی دانی که
خانه ی بی بابا
بی نهایت سرد است
چون نمی دانی که
این زمین، جز آهن
شاپرک هم دارد
چون نمی دانی که
سینه ات توخالیست
قلب را کم دارد
****************************************************
این شعر ، اثر آقای محمد کاظم مزینانی است
این شعر را در مجله ی " کیهان بچه ها " دیدم . مربوط به دهه ی شصت است .
چیزی که واضح است اینه که شعر راجع به آمریکا نوشته شده ، چون آمریکا هست که پرچم روی ماه کاشته .
فاتحه برای شادی روح شهدای کودک مدرسه شجره طیبه میناب فراموش نشه